Zgodnie z art. 2 Ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. 2008 Nr 234 poz. 1570 z późn. zm.) Użyte w ustawie określenia oznaczają:

11) izolacja – odosobnienie osoby lub grupy osób chorych na chorobę zakaźną albo osoby lub grupy osób podejrzanych o chorobę zakaźną, w celu uniemożliwienia przeniesienia biologicznego czynnika chorobotwórczego na inne osoby;

11a) izolacja w warunkach domowych – odosobnienie osoby chorej z przebiegiem choroby zakaźnej niewymagającej bezwzględnej hospitalizacji ze względów medycznych w jej miejscu zamieszkania lub pobytu, w celu zapobieżenia szerzenia się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych;

12) kwarantanna – odosobnienie osoby zdrowej, która była narażona na zakażenie, w celu zapobieżenia szerzeniu się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych.

Art. 22. 2. W razie niebezpieczeństwa szerzenia się zakażenia lub choroby zakaźnej, uwzględniając aktualną sytuację epidemiologiczną, minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania sanitarno-higieniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty produkcyjne, usługowe, handlowe, a także sposoby postępowania mające na celu zapobieganie zakażeniom i chorobom zakaźnym, oraz kwalifikacje osób uprawnionych do realizacji procedur czystości i dekontaminacji, w zakresie:

1) lokalizacji obiektów produkcyjnych, usługowych oraz handlowych,

2) minimalnej ilości i powierzchni oraz przeznaczenia pomieszczeń wchodzących w skład obiektów produkcyjnych, usługowych oraz handlowych,

3) procedur utrzymania czystości i dekontaminacji,

4) warunków produkcji, świadczenia usług i prowadzenia handlu – z uwzględnieniem rodzajów prowadzonej działalności, zapewniając ochronę osób korzystających z usług świadczonych przez te podmioty przed zakażeniami oraz chorobami zakaźnymi.

Art. 50. Kto:

2) wbrew obowiązkom, o których mowa w art. 22 ust. 1 i 2, nie przestrzega wymagań higieniczno-sanitarnych,

– podlega karze grzywny.

Art. 54. W sprawach o czyny, o których mowa w art. 50–53, orzekanie następuje w trybie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2020 r. poz. 729, 956 i 1423).

Art. 54a. W stanie zagrożenia epidemicznego lub stanie epidemii uprawnienie do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego za wykroczenia, o których mowa w art. 116 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2019 r. poz. 821, z późn. zm.3) ), przysługuje funkcjonariuszom organów, którzy na mocy przepisów odrębnych są uprawnieni do nakładania grzywien w postępowaniu mandatowym.

Decyzje inspektorów sanitarnych nakładające na obywateli zakaz opuszczania miejsca kwarantanny lub nakładające kary finansowe za nieprzestrzeganie faszystowskiego reżimu zwanego sanitarnym najczęściej są wydawane z obrazą przepisów materialnych lub postępowania administracyjnego. Dlatego odwołaj się od nich i ciesz się nienaruszalnością swojej wolności. 

Jeżeli Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzyma w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, nic nie szkodzi. Po prostu złóż skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. 

Jeżeli Wojewódzki Sąd Administracyjny oddali skargę i utrzyma w mocy zaskarżone decyzje, złóż skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA jest to organ sądowy, który sprawuje kontrolę funkcjonowania oraz bezczynności lokalnej i regionalnej administracji publicznej pod względem zgodności z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej, prawem unijnym oraz ustawami. W typowej sytuacji, skarga kasacyjna do NSA jest czwartym i ostatnim etapem prowadzenia postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Co do zasady skarga kasacyjna do NSA służy do kontroli wyroku wydanego przez sąd administracyjny, a nie bezpośrednio dokonaniu kontroli decyzji administracyjnej. Jednak pośrednio – poprzez kontrolę sposobu zapatrywania się na treść decyzji administracyjnej oraz sposób prowadzenia postępowania administracyjnego przez WSA – służy także kontroli treści decyzji administracyjnej.

Skargę kasacyjną do NSA wnosi się za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wydał zaskarżany wyrok lub postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny może jednak przed przekazaniem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego samodzielnie uchylić zaskarżony wyrok lub postanowienie jeżeli w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione. W takim przypadku WSA rozstrzyga także na wniosek strony o kosztach postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny może także podjąć samodzielnie inną decyzję, Na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę kasacyjną do NSA w trzech przypadkach:

  1.  skargę wniesiono po upływie terminu;

  2. skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn niż upływ terminu do jej wniesienia;

  3. strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych w wyznaczonym przez WSA terminie.

Skarga kasacyjna do NSA przysługuje od:

  1. wyroku wydanego przez WSA;

  2. od postanowienia wydanego przez WSA, które kończy postępowanie sądowoadministracyjne w danej sprawie;

Skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługuje natomiast od postanowień:

  • o odrzuceniu skargi do WSA wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia;

  • o odrzuceniu skargi do WSA na skutek braku uzupełnienia braków formalnych w wyznaczonym terminie, pomimo wcześniejszego wezwania;

  • o odrzuceniu skargi do WSA z powodu istnienia stanu powagi rzeczy osądzonej;

  • o odrzuceniu skargi do WSA z powodu nieuiszczenia wpisu (opłaty sądowej) w wyznaczonym terminie, pomimo wcześniejszego wezwania;

  • o umorzeniu postępowania przed WSA w związku ze skutecznym cofnięciem skargi, śmiercią strony, bezprzedmiotowości dalszego prowadzenia postępowania z innych przyczyn.

Skargę możesz wnieść po doręczeniu odpisu zaskarżanego orzeczenia z uzasadnieniem. W sprawach, w których oddalono skargę do WSA, uzasadnienia wyroku nie sporządza się z urzędu. Doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem odbywa się wyłącznie w przypadku złożenia przez stronę wniosku o sporządzenie uzasadnienia i jego doręczenia w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku. Jeżeli nie doszło do sporządzenia i doręczenia uzasadnienia, nie jest możliwe wniesienie skargi kasacyjnej do NSA przez stronę, którą w rozumieniu art. 173 § 2 PPSA jest skarżący (osoba, która wniosła skargę do WSA). Ponadto art. 12 PPSA stanowi, że przez stronę należy rozumieć również uczestnika postępowania, tj.:

  • osoby, które brały udział w postępowaniu administracyjnym, ale nie wniosły skargi do WSA, jeśli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego;

  • osoby, które nie brały udziału w postępowaniu administracyjnym, jeśli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego (jeżeli zgłosiły swój udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym);

  • organizacje społeczne występujące w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej działalności statutowej (jeżeli zgłosiły swój udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a sąd nie odmówił im tego udziału).

Skarga kasacyjna do NSA powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 PPSA). Rekomenduję skorzystanie z pomocy prawniczej świadczonej przez Mecenasów: 

radca prawny Sebastian Jankowski    tel. + 48 796-960-027    e-mail: s.jankowski@jrkancelaria.pl 

adwokat Monika Radomska              tel. +48 507-989-097       e-mail: m.radomska@jrkancelaria.pl

W przeciwieństwie do skargi do WSA, skarga kasacyjna do NSA zawiera obowiązek precyzyjnego określenia podstaw kasacyjnych (naruszeń prawa) oraz ich uzasadenienie. Wymagania formalne dotyczące skargi kasacyjnej dzielą się na te dotyczące samej skargi kasacyjnej, jak i wymogi dotyczące każdego pisma procesowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z art. 176 § 1 PPSA, skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego powinna zawierać:

  1. oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części;

  2. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Zgodnie z art. 174 PPSA, skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię (tj. nieprawidłowym odczytaniu treści norm prawnych wynikających z przepisów albo na zastosowaniu prawa już nieobowiązującego na skutek uchylenia przepisów) lub niewłaściwe zastosowanie (tj. nieprawidłowym przyjęciu, że poprawnie zrozumiany przepis znajduje zastosowanie do stanu faktycznego zaistniałego w rozpatrywanej przez WSA sprawie) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Aby naruszenie przepisów postępowania mogło stanowić podstawę kasacyjną, konieczne jest ustalenie, że uchybienia przepisom postępowania sądowoadministracyjnego, których dopuścił się WSA mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieważność postępowania zgodnie z art. 183 § 2 PPSA zachodzi: 1) gdy droga sądowa była niedopuszczalna; 2) gdy strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany; 3) gdy w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona, 4) gdy skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy; 5) gdy strona została pozbawiona możności obrony swych praw; 6) gdy wojewódzki sąd administracyjny orzekł w sprawie, w której właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Jeżeli Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił się uchybień, które jednak nie wywarły istotnego wpływu na wynik całej sprawy, to uchybienia takie nie mogą stanowić skutecznej podstawy kasacyjnej. Wskazanie innych podstaw lub brak wskazania jakichkolwiek podstaw będzie skutkował odrzuceniem skargi bez wezwania do wcześniejszego uzupełnienia braków formalnych;

  3. wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany;

  4. wniosek o rozpoznanie na rozprawie lub oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

Najbardziej problematycznymi są dwa wymagania stawiane przez przepisy prawa: przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę z oznaczeniem zakresu żądania. W przypadku braku zawarcia w skardze kasacyjnej do NSA tych elementów skarga będzie podlegała odrzuceniu bez wcześniejszego wezwania do usunięcia braków formalnych (jak ma to miejsce w przypadku pozostałych wymagań dotyczących skargi kasacyjnej oraz wymagań dotyczących  każdego pisma procesowego).

Każde pismo procesowe sporządzane w postępowaniu sądowoadministracyjnym (w tym także i skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego) powinno zawierać wymienione poniżej elementy (nie inaczej jest w przypadku skargi kasacyjnej do NSA):

  1. oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;

  2. oznaczenie rodzaju pisma;

  3. osnowę wniosku lub oświadczenia;

  4. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;

  5. wymienienie załączników;

  6. pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis. 

  7. odpisy skargi (wraz z załącznikami) dla doręczenia skargi innym stronom postępowania. Ilość odpisów jest uzależniona od liczby stron postępowania.

Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem.

Potrzebujesz pomocy prawniczej? Masz dodatkowe pytania? Skontaktuj się z Mecenasami, z którymi współpracuję:​

radca prawny Sebastian Jankowski    tel. + 48 796-960-027    e-mail: s.jankowski@jrkancelaria.pl 

adwokat Monika Radomska              tel. +48 507-989-097       e-mail: m.radomska@jrkancelaria.pl