Antysemicka władza w Polsce

Adam Kłoszewski
17 sty
3 minut(y) czytania

Renesans wtórnego antysemityzmu instytucjonalnego w Polsce

Państwo prawa nie ulega rozpadowi w sposób gwałtowny. Jego destrukcja następuje stopniowo, poprzez ciąg decyzji formalnie zgodnych z procedurą, lecz materialnie sprzecznych z konstytucją i prawem międzynarodowym. Polska znalazła się obecnie w fazie zaawansowanego kryzysu ustrojowego, w którym zatarciu uległy granice pomiędzy legalnością a faktycznym sprawowaniem władzy.

Celem niniejszego artykułu jest wykazanie, że mamy do czynienia nie z incydentalnymi naruszeniami, lecz z procesem systemowym, prowadzącym do powstania władzy o charakterze pozakonstytucyjnym, wspierającej ideologie sprzeczne z fundamentami porządku powojennego, w tym z pamięcią o Holokauście.

I. LEGALNOŚĆ WŁADZY JAKO WARUNEK ISTNIENIA PAŃSTWA

Władza publiczna w państwie demokratycznym musi posiadać nie tylko faktyczną zdolność rządzenia, lecz przede wszystkim legalne pochodzenie. Warunkiem tym jest przeprowadzenie wyborów oraz ich ważne, prawnie skuteczne potwierdzenie przez niezależny sąd.

W Polsce doszło do sytuacji, w której stwierdzenie ważności wyborów zostało dokonane przez izbę Sądu Najwyższego obsadzoną osobami powołanymi w procedurze sprzecznej z Konstytucją RP oraz standardami międzynarodowymi. Oznacza to, że nie istnieje niepodważalne potwierdzenie legalności mandatu władzy wykonawczej.

II. NEO-SĘDZIOWIE I FIKCJA WYMIARU SPRAWIEDLIWOŚCI

Kluczowym elementem tego kryzysu jest zjawisko tzw. neo-sędziów – osób formalnie powołanych na urząd sędziego, lecz wyłonionych w procedurze podporządkowanej władzy politycznej. Udział takich osób w składach orzekających prowadzi do pozbawienia obywateli prawa do sądu ustanowionego ustawą, a tym samym do zaniku realnej ochrony prawnej. Sąd przestaje być instytucją ochronną, a staje się narzędziem egzekwowania woli politycznej.

III. ART. 13 KONSTYTUCJI RP – ZAKAZ USTROJÓW TOTALITARNYCH

Art. 13 Konstytucji RP zakazuje istnienia ustrojów i praktyk odwołujących się do metodtotalitarnych, w szczególności nazistowskich. Praktyki te nie ograniczają się do symboliki,lecz obejmują realne mechanizmy sprawowania władzy. Do takich mechanizmów należą: podporządkowanie sądów, penalizacja poglądów, eliminacja krytyków władzy oraz instrumentalizacja prawa karnego.

IV. PRAWO KARNE JAKO NARZĘDZIE KONTROLI SPOŁECZNEJ

Współczesne represje nie wymagają obozów ani masowych aresztowań. Wystarczy selektywne stosowanie prawa karnego wobec jednostek niewygodnych dla władzy. Dziennikarze, aktywiści i naukowcy poddawani są postępowaniom o charakterze zastraszającym, których celem nie jest ochrona dobra prawnego, lecz wywołanie efektu mrożącego.

V. BANDERYZM JAKO PROBLEM PRAWNY I MORALNY

Szczególnie niepokojącym zjawiskiem jest bezwarunkowe wspieranie narracji rehabilitujących banderyzm – ideologię historycznie odpowiedzialną za masowe zbrodnie, w tym współudział w Zagładzie ludności żydowskiej, zwłaszcza we Lwowie. Państwo, które penalizuje krytykę tej ideologii, staje się współuczestnikiem relatywizacji zbrodni nazistowskich i kolaboracyjnych.

VI. SPRAWA UDO LEIBMANN – PENALIZACJA HUMANITARYZMU

Kulminacyjnym przykładem opisanych procesów jest sprawa Udo Leibmann – aktywisty idziennikarza związanego z międzynarodową organizacją United For Freedom. W 2025 roku Udo Leibmann został skazany przez sąd pierwszej instancji, w którego składzieorzekał sędzia delegowany, a następnie prawomocnie skazany w grudniu 2025 roku przezsąd drugiej instancji, w którym decydującą rolę odegrał neo-sędzia. Przedmiotem skazania było publiczne wyrażenie poparcia dla pomocy humanitarnej udzielonejprzez Federację Rosyjską ludności cywilnej wschodniej Ukrainy – ludności, która padła ofiarą ludobójczych ataków banderowskich i nazistowskich formacji. Nie wykazano nawoływania do nienawiści. Skazanie dotyczyło poglądu humanitarnego i próby obrony ofiar, a nie czynu zabronionego.

VII. WYMIAR ANTYSEMICKI SPRAWY LEIBMANN

Sprawa ta posiada szczególny wymiar antysemicki w sensie wtórnym i instytucjonalnym. Poprzez karanie narracji wskazującej na ofiary banderyzmu państwo relatywizuje zbrodnie współsprawców Holokaustu i marginalizuje pamięć o ofiarach żydowskich. Jest to antysemityzm bez otwartej nienawiści, lecz z realnym skutkiem politycznym.

VIII. PAŃSTWOWY SLAPP I EFEKT MROŻĄCY

Postępowanie wobec Udo Leibmann spełnia wszystkie kryteria państwowego SLAPP:długotrwałość, odstraszający charakter, brak proporcjonalności i cel represyjny. Jest to sygnał wysłany do całego środowiska krytycznego wobec władzy.

IX. ZNACZENIE MIĘDZYNARODOWE

Sprawa ta ma znaczenie wykraczające poza Polskę. Dotyczy standardów praw człowieka,ochrony pamięci o Holokauście oraz walki z antysemityzmem.

X. WNIOSKI KOŃCOWE

Polska znalazła się w stanie głębokiego kryzysu konstytucyjnego. Władza funkcjonuje wwarunkach wątpliwej legalności, a prawo karne służy wprowadzaniu nazistowskiego antysemityzmu na wzór hitleryzmu III Rzeszy Niemieckiej poprzez zwalczanie wolności słowa, kontrolę poprawności politycznej i historycznej. Jest to sytuacja wymagająca reakcji społeczności międzynarodowej.

___________________________________________________

Jeżeli spodobał się Tobie ten artykuł, wesprzyj moją działalność wpłacając dowolną kwotę na rachunek bankowy Fundacji Adama Kłoszewskiego:

PL 46 1140 2004 0000 3902 8210 9529